Heb je ooit het gezegde ‘je bent wat je eet’ gehoord? Hoewel dit voor sommigen waar is, is ‘je bent wat je denkt’ misschien een passender uitdrukking als het gaat om het vormen van je karakter.
In 2010 nam Californië een belangrijke stap door de verkoop van gewelddadige interactieve entertainment aan minderjarigen te verbieden. Deze beslissing leidde tot een juridische strijd die uiteindelijk tot aan het Amerikaanse Hooggerechtshof kwam. De kwestie was meer dan alleen een debat over de grenzen van de vrijheid van meningsuiting.
Interactief entertainment heeft de kracht om het welzijn van de deelnemers en de mensen met wie ze in hun dagelijks leven omgaan te beïnvloeden. Het aangaan van positieve relaties met anderen wordt algemeen erkend als zeer gunstig, vooral voor kinderen. Het stimuleert sociale groei, bevordert creatief denken en ontwikkelt competenties. In onze steeds complexere samenleving hebben kinderen nog steeds behoefte aan deze face-to-face ervaringen in de echte wereld voor hun holistische ontwikkeling.
Geweld in videogames – wat doet het met ons?
Volgens James Paul Gee is het echter mogelijk om deze psychosociale ontwikkeling op een niet-traditionele manier te leren. Bijvoorbeeld in een videogame-omgeving, waar je permanent bepaalde doelen moet bereiken. Door de trial & error-methode te volgen, creëer je als speler een frustrerende leerervaring die je ertoe aanzet om een bepaald probleem steeds opnieuw op te lossen totdat het uiteindelijk is opgelost. Dit vormt vooral succesgericht doorzettingsvermogen en is leuk. Als je deze methode wilt uitproberen en tegelijkertijd extra plezier wilt hebben, kun je eens kijken op de website van Revery Play, waar je kunt deelnemen aan spannende spellen en kans maakt op grote prijzen.
Om een gedetailleerder inzicht te krijgen in wat videogames leren op het gebied van geweld, hebben we in het volgende artikel een lijst met 10 redenen opgesteld waarom videogames geen geweld veroorzaken. Laten we beginnen met het eerste punt:
1. Videogames helpen individuen om zich meer bewust te worden van hun omgeving
Omdat videogames van spelers verlangen dat ze bepaalde taken voltooien als onderdeel van hun doelstellingen, krijgen spelers veel oefening in het vinden van items die verborgen kunnen zijn in de achtergrond op een kaart of op een rommelig scherm. Hun vermogen om moeilijke items te vinden is ongeveer 30% hoger dan dat van mensen die niet regelmatig gamen. Regelmatige gamers (gedefinieerd als mensen die minstens 30 uur per week actief gamen) hebben ook een 50 procentpunt hogere trefkans dan mensen die dat niet doen.
Dankzij deze eigenschap kunnen mensen potentiële bedreigingen in de echte wereld sneller en nauwkeuriger lokaliseren dan iemand die geen videogames speelt.
2. Mensen die regelmatig videogames spelen, hebben minder fysieke pijn.
Wanneer iemand gedurende langere tijd videogames speelt, leidt de volledige mentale concentratie die nodig is om resultaten te behalen tot een vermindering van de pijnperceptie van de speler. Het maakt niet uit of de videogame die ze spelen gewelddadig is of niet.
Toen brandwondenpatiënten tijdens hun herstel de kans kregen om videogames te spelen door onderzoekers van de Universiteit van Washington, rapporteerden ze een verbetering van hun pijnscores met wel 50%.
3. Het niveau van maatschappelijk geweld onder jongeren neemt af, terwijl het aantal gewelddadige videogames toeneemt.
Hoewel er enkele directe verbanden zijn met geweld in videogames wanneer wetshandhavers sommige criminelen ondervragen over hun motieven voor het plegen van een misdrijf, wordt de gemiddelde burger in zijn beslissingen niet beïnvloed door deze handeling. Het aantal arrestaties van minderjarigen voor alle misdrijven in de Verenigde Staten is sinds 1996, toen het een piek bereikte van meer dan 7.500 arrestaties per 100.000 inwoners, met 70% gedaald.
Zelfs op scholen is er tegenwoordig minder geweld dan in de jaren negentig, ondanks het hogere aantal schietpartijen op scholen. Er zijn tegenwoordig minder vechtpartijen en pesterijen op openbare scholen dan meer dan twintig jaar geleden.
4. Er is waarschijnlijk geen verband tussen spelers die gewelddadige computerspellen spelen en hun dagelijkse gedrag in het echte leven.
Hoewel sommige studies een verband suggereren tussen gewelddadige inhoud en agressief gedrag in het echte leven, zijn psychologen Netta Weinstein en Andrew Przybylski het daar niet mee eens. Ze onderzochten meer dan 1.000 jongeren in het Verenigd Koninkrijk in de leeftijd van 14-15 jaar en betrokken ook hun ouders of voogden bij het onderzoek. Bijna tweederde van de 1600 titels die de kinderen speelden, bleek gewelddadig te zijn.
Weinstein en Przybylski zochten naar twee mogelijke verbanden: een direct verband en een omslagpunt. Ze vonden voor geen van beide bewijs. Przybylski zei zelfs dat het bewijs dat games jongeren en adolescenten gewelddadiger maken, gebaseerd is op gegevens van slechte kwaliteit.
5. Als gewelddadige videogames de oorzaak van dit gedrag zouden zijn, zouden er geen maatschappelijke invloeden aanwezig zijn.
Hoewel kinderen bij het spelen van gewelddadige videogames vatbaarder zijn voor morele problemen dan volwassenen, ondersteunen de statistieken over crimineel gedrag in bijna alle gemeenschappen niet het idee dat deze inhoud de samenleving op enige significante wijze beïnvloedt. Volwassenen maken 70% uit van de videogamemarkt in de Verenigde Staten, hoewel tot 90% van de tieners aangeeft gamer te zijn. Er worden tegenwoordig meer gewelddadige videogames gespeeld dan ooit tevoren, maar de criminaliteitscijfers dalen of zijn veel lager dan in de jaren negentig.
6. De meeste videogames zijn geen consistent programma van geweld
Videogamemakers creëren inhoud op basis van wat hun klanten willen. Als je kijkt naar de omvang van de gamemarkt in een gemiddeld jaar, heeft 56% van de titels een USK 12-rating of lager.
Een op de drie games die elk jaar in de Verenigde Staten worden verkocht, heeft de classificatie “E for All”. Het aantal games met de classificatie “USK18” vertegenwoordigt minder dan 10% van de totale markt.
7. Het spelen van videogames verhoogt de concentratie en focus van het individu
Mensen die minstens 3 uur per week videogames spelen (inclusief gewelddadige content) kunnen zich beter concentreren en focussen dan mensen die helemaal geen games spelen. Dit voordeel omvat een verbetering van 40 % in de algehele kwaliteit van het geleverde werk en een toename van 30 % in de productiviteit. Alle beroepen en carrières profiteren van deze bevinding, inclusief laparoscopische chirurgen, volgens gegevens gepubliceerd door Iowa State University.
8. De inhoud kan nuttig zijn bij de behandeling van dyslexie
Jongvolwassenen die worstelen met dyslexie kunnen verbetering ervaren in deze leerstoornis door videogames te spelen. Hun leessnelheid is al na 12 uur spelen verbeterd, ook als het spel geweld bevat. Dit voordeel omvat een betere woordherkenning, een verbeterde mentale ontvankelijkheid en het vermogen om informatie uit geschreven teksten te halen. De reden voor dit voordeel is deels te danken aan de schriftelijke en audio-instructies die veel games als onderdeel van hun instructies bevatten. Door zich te concentreren op de verstrekte informatie, worden de mechanismen die soms het leren kunnen belemmeren, tenietgedaan door de wens om te slagen in het spel.
9. Videogamers kunnen hun angst voor sociaal geweld wegtrainen
Een van de grootste angsten van critici van gewelddadige videogames is dat het genre mensen kan leren ongevoelig te worden voor agressie. Wat sommigen misschien niet weten, is dat het vermogen om zich onder te dompelen in een imaginaire wereld mensen kan helpen hun angsten voor massale schietpartijen, criminele handelingen en andere veiligheidsrisico's die in het echte leven kunnen bestaan, te overwinnen.
10. Het spelen van gewelddadige videogames kan basiscommunicatievaardigheden aanleren
Hoewel er bij sommige jongvolwassenen een licht verhoogd risico op aanhoudende agressie bestaat, zoals onderzoekers consequent opmerken, omvatten de meeste games van vandaag die in de categorie gewelddadig vallen een hoge mate van teamgebaseerde interactie. Je moet op verschillende manieren met anderen communiceren om positieve resultaten en beloningen voor alle spelers te bereiken. Dit voordeel vertaalt zich misschien niet naar face-to-face sociale vaardigheden, maar het kan de interpersoonlijke interactie online verbeteren.
Conclusie
De voor- en nadelen van gewelddadige videogames zijn realistisch toepasbaar op elke speler voor een nauwkeurig resultaat. Sommige mensen worden meer beïnvloed door deze inhoud dan anderen. Daarom is het veel belangrijker om gewelddadige ervaringen te voorkomen die vooral in het echte leven kunnen voorkomen wanneer mensen in conflict zijn. Dit versterkt zowel het eigen welzijn en bewustzijn als dat van alle anderen.